บุญหลง สายศร

 

นายดาบ บุญหลง สายศร ธ.บ.

คุณบุญหลง สายศร สำเร็จปริญญาธรรมศาสตร์บัณฑิตรุ่นมกราคม ๒๔๗๙ ๓๘ ปีมาแล้ว ทั้งคุณหลงและผมกับเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่น ๆ ยังเป็นหนุ่มเป็นสาว (มีเพียง ๑ คน) ธรรมศาสตร์บัณฑิตรุ่นเราเป็นรุ่นแรกที่มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองจัดให้มีการอบรม คือให้พวกเรามาอยู่กินนอนที่มหาวิทยาลัยเป็นเวลา ๒ สัปดาห์ ความประสงค์คือ จะให้พวกเรารู้จักสนิทสนมกลมเกลียวกัน ให้พวกเราได้ประพฤติปฏิบัติสมกับที่จะได้รับปริญญาเป็นบัณฑิต และให้พวกเราได้รู้จักคุ้นเคยกับครูบาอาจารย์ทั้งหลาย เพราะในสมัยนั้น พวกเราเรียนกันโดยไม่ต้องมามหาวิทยาลัย ถ้าจะมาก็ได้ฟังเลคเชอร์ ถ้าใครทำงานไม่ว่างก็ไม่ต้องมา ดูหนังสือเอาที่บ้าน ถึงเวลาก็มาสอบกัน ไม่มีโอกาสรู้จักซึ่งกันและกันหรือรู้จักครูบาอาจารย์

ความประสงค์ของมหาวิทยาลัยบรรลุถึงความสำเร็จสำหรับรุ่นเราเป็นอย่างดี พวกเราได้พบปะวิสาสะกันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มีการนัดพบรับประทานอาหารและประชุมกันหลายครั้งหลายปี

คุณหลงกับผมชอบพอกันเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่นั้น เมื่อก่อน ชื่อเต็มของคุณหลงคือ นายดาบ บุญหลง สายศร เมื่อจอมพล ป. พิบูลสงครามต้องการให้ผู้ชายกับผู้หญิงมีชื่อไม่เหมือนกัน แล้วบัญญัติว่าผู้ชายจะมี “บุญ” ไม่ได้ บุญเป็นของผู้หญิงโดยเฉพาะ ชื่อของเพื่อนผมคนนี้เลยสั้นไป ๕๐ เปอร์เซ็นต์ หลงเป็นผู้มีนิสัยร่าเริง ชอบหยอกล้อเพื่อนฝูง และชอบให้เพื่อนฝูงหยอกล้อ พวกเราจึงถือคำย่อยศของหลงเป็นเกณฑ์ เรียกกันว่า ด.หลง หรือมิฉะนั้นก็เรียกกันติดปากว่า นายหอกหลง หอกกับดาบก็เป็นศาสตราวุธเช่นเดียวกัน

คุณหลงเป็นผู้ที่รักเพื่อน ใจคอกว้างขวางเผื่อแผ่ จึงเป็นที่รักใคร่ของเพื่อนฝูงทั้งหลาย

ผมเองรับราชการอยู่กระทรวงเดียวกันกับคุณหลง แต่คุณหลงอยู่กรมสรรพากร ผมอยู่กระทรวง จึงไม่ใคร่ได้วิสาสะกันในเบื้องปลายแห่งชีวิตการทำงานของเรา การทำงานมากจนไม่ได้พบเพื่อนฝูงบางทีก็ไม่ดี เวลาเพื่อนจากไปแล้ว จึงมานึกเสียดายและอาลัยว่า สายเกินไปเสียแล้ว

 

๑ ตุลาคม ๒๕๑๗